COLUMN - Judith Steenbrink

Ruim 3 jaar wonen we nu in Batenburg. Zelf kom ik oorspronkelijk uit Oeffelt, ook aan de Maas, maar dan tussen Cuijk en Boxmeer. Iets eerlijker zou zijn om te vertellen dat ik de laatste 10 jaar in Amsterdam hebben gewoond. En dan nog wel in Oud-West. Havermelk-City.

Met mijn man (fotograaf) en onze 2 kinderen zijn we toevallig in Batenburg terechtgekomen. Ik had nooit eerder van Batenburg gehoord. Op Funda zag het huis er idyllisch uit. Wel erg ver. Later begreep ik wat voor een typische Amsterdamse gedachte dat is. Vanuit het centrum van Amsterdam gezien is alles buiten de ring ‘ver weg’. Als je eenmaal ergens anders woont dan is dat heel dichtbij, want je bent er aangekomen.

De Amsterdamse buren maakten zich destijds wel zorgen over onze verhuisplannen: "Hoe moet dat als je je niet helemaal fit voelt? Hebben ze daar wel een huisarts?" Als violiste ben ik veel onderweg. Met de auto. Als je in de omgeving rondrijdt, is Batenburg een goed bewaard geheim. Kom je vanaf Wijchen dan staat Batenburg op geen enkel verkeersbord aangegeven. Rijd je vanaf Tiel dan zie je pas bij Appeltern dat Batenburg ook bestaat.

Mijn ‘touring-life’ is niet meer zo groen als het vroeger was. Geen bus, met de trein gaat ook lastig. Want Batenburg heeft geen station, en de bus rijdt echt maar af en toe. Musici hebben zo hun eigen voorstelling van het prachtige stadje. "Geen winkels? Verbouwen jullie dan allemaal je eigen groenten?" "Hoe doe je dat dan als je iets nodig hebt?" De eenvoudige antwoorden bespaar ik u. 'Ligt het aan de Maas? Met een voetpontje? Zwemmen jullie aan een eigen strandje? Een kasteelruïne?' Hoe meer we het erover hebben, hoe mooier het in ieders fantasie wordt.

Een operaster waar ik mee samenwerkte, wereldberoemd, was nogal gefascineerd door het idee dat ik buiten de stad woonde. Ze vroeg er steeds weer naar. Dus dacht ik erover om haar uit te nodigen naar Batenburg. Dan kon ze het eens met eigen ogen zien. Iets later ving ik een telefoongesprek van haar op met vrienden uit New York; “ The violinist here, Judith, lives far away, in a remote area, deep in the woods. ”

Toen heb ik haar toch maar niet meer uitgenodigd. Ik wilde haar droom niet verpesten. Maar het is echt waar. Batenburg is een mooi stadje. Het is niet zo ver als je denkt. Waar je hart is, daar is thuis.